Antik dönem mimarisi, tarih boyunca insanların inşa ettikleri eserlerin estetik ve işlevselliğini en iyi şekilde yansıtan bir dönemdir. Bu mimari tarz, dönemin kültürel ve dini değerlerini yansıtan, dikkatlice tasarlanmış yapılarla doludur. Hem yapıların formu hem de kullanılan malzemeler, antik toplumların mühendislik bilgisi ve sanatsal vizyonunu ortaya koymaktadır. Bu dönemde inşa edilen tapınaklar ve kamu yapıları, mimari estetiğin yanı sıra toplumsal hayatın merkezinde yer almıştır.

Antik dönem mimarisinin bazı ortak özellikleri şunlardır:

• Simetri ve oran: Klasik mimaride simetri ve orantıya dayalı tasarımlar ön plandadır.
• Sütun düzenleri: Dor, İyon ve Korint sütun düzenleri kullanılır.
• Malzeme kullanımı: Taş ve mermer gibi malzemeler tercih edilir.
• Tapınak ve kamu yapıları: Tapınaklar, amfitiyatrolar ve kamu yapıları yaygın yapı türlerindendir.
• Kemer, tonoz ve kubbe: Özellikle Roma mimarisinde kemer, tonoz ve kubbe kullanımı yaygındır.
• Dini yapılar: Antik dönemde birçok katedral ve dini yapı inşa edilmiştir.
• Izgara planlı yerleşimler: Yunan kentlerinde ızgara planlı yerleşimler görülür.
• Surlar: Kentler genellikle surlarla çevrilidir.
• Ebediyet kaygısı: Sanat eserlerinde ebediyet kaygısı ön plandadır; bu da eserlerin kalıcılığına verilen önemi gösterir.