Ampir üslubu, Osmanlı mimarisinde 18. ve 19. yüzyıllarda kendine özgü bir yer edinmiştir. Bu stil, Fransız Napolyon döneminin etkisiyle şekillenmiş ve Antik Roma ile Mısır sanatından ilham alarak, Osmanlı mimarisine yeni bir soluk getirmiştir. Özellikle cami, çeşme ve saray gibi yapı türlerinde kendini gösteren ampir üslubu, dönemin estetik anlayışını yansıtarak, mimari uygulamalarda zengin bir çeşitlilik sunmuştur.

Ampir üslubu, Osmanlı mimarisinde 18. ve 19. yüzyıllarda yaygın olarak kullanılmıştır. Bu üslup, Fransa'nın Napoleon döneminde gelişen ve Antik Roma ile Mısır'dan esinlenen Neoklasik sanat akımının bir yorumudur. Ampir üslubunun Osmanlı mimarisindeki bazı örnekleri:

• Nuruosmaniye Camii: Barok ile klasik Osmanlı formunun sentezlendiği bu yapıda, iç mekânda kıvrımlı hatlar ve daha dekoratif bir kubbe geçiş sistemi kullanılmıştır.
• İstanbul'daki çeşmeler: Özellikle Fatih, Üsküdar, Beşiktaş, Beyoğlu ve Kadıköy ilçelerinde, II. Mahmud ve Sultan Abdülmecid döneminde ampir üslubunda çeşmeler inşa edilmiştir.

Ampir üslubu, cami, saray, yalı, kasır, köşk, türbe, sebil, çeşme, mektep ve hükümet konağı gibi çeşitli yapı türlerinde görülmüştür.